แทฮาพบว่าตนเองมาผิดทาง จึงบอกเฮวอนว่าต้องย้อนกลับไปทางเก่า เฮวอนถามว่าแทฮาเคยทำงานให้ทัพหรือเปล่า เขาตอบว่าเคย คุณจึงถามต่อว่า 'ทหารก็หลงทางได้ด้วยหรือ' แทฮาตอบว่าเวลาไม่มีแผนที่หรือเปล่าชินทางก็อาจหลงบ้างเป็นเรื่องธรรมดา  เขาย้ำว่าเรื่องอย่างงี้ผิดพลาดกันได้ จากนั้นก็หยิบยกสุภาษิตขึ้นมากล่าวอ้างประกอบการอธิบายอย่างเอาจริงเอาจัง 

แทฮาพูด (ท่องสุภาษิต) ยังไม่ทันจบ เฮวอนก็แทรกขึ้นมาว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องอธิบายก็ได้ แทฮากล่าวขอโทษแล้วหลบตา จากนั้นก็เบือนหน้าหนี เฮวอนเห็นท่าทางของแทฮาแล้วรู้สึกขำจึงแอบหัวเราะ (เป็นนัดแรกที่เฮวอนยิ้มและหัวเราะแบบผ่อนคลายให้เห็น) แต่พอแทฮาหันกลับมามอง คุณก็หยุดหัวเราะ แล้วกล่าวคำว่าขอโทษ จากนั้นก็แอบยิ้มลับหลังแทฮา

หลังใช้เวลาอ่านบันทึกทางการตรงเวลานานหลายชั่วโมง ในที่สุดแทกิลและเชก็พบข้อมูลที่พวกเขาตามหา (ขณะที่ซอลฮวานอนตีพุงข้างโต๊ะอาหาร ส่วนวังซอนนั่งสัปหงกน้ำลายไหลยืด)

ย้อนกลับไปในช่วงเหตุการณ๋หลังองค์รัชผู้สืบสกุลถูกลอบปลงพระชนม์ ขณะนั้นแทฮาซึ่งดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการค่ายฝึกทหาร ได้ฝ่าฝืนคำสั่งของทางราชสำนักที่ต้องการให้พวกเขายุติการไว้ทุกข์ (มีคำสั่งให้ลดระยะเวลาไว้ทุกข์จาก  3 ปีเป็น 3 วัน) หลังจากนั้น แทฮาและพวก (ยังอยู่ในชุดไว้ทุกข์) ก็ถูกจัดฉากใส่ความว่ายักยอกข้าวทางการไปขาย

เชอ่านเรื่องราวดังที่กล่าวถึงแล้วของแทฮาแล้วรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล เพราะมันไม่สมเหตุสมผลที่คนอย่างแทฮาจะทำความผิดข้อหา "ขโมยข้าวหลวง"

หลังถูกกล่าวหาว่ายักยอกของหลวง แทฮาและลูกน้องก็ถูกจับตัวไปไต่สวนและทรมานอย่างหนัก แต่ไม่มีใครยอมรับยอมรับสารภาพ พวกเขาถูกใส่ความว่าแอบนำข้าว (ที่ทางการส่งมอบให้เป็นเสบียงทัพ) ไปขาย จากนั้นก็นำผลกำไรไปมอบให้เสนาบดีข้างซ้าย อิม ยองโฮ (อาจารย์ของแทฮาที่อยู่เกาะชงจู)

แทกิลอ่านบันทึกทางการแล้วรู้สึกแปลกใจที่แทฮาไม่โดนประหารชีวิต ทั้งๆ ที่กฏหมายระบุเอาไว้ว่าผู้ทำความผิดในลักษณะดังที่กล่าวผ่านมาแล้วย่อมมีโทษถึงตาย เชรู้สึกสังหรณ์ใจจึงแนะให้แทกิลเลิกตามล่าแทฮาก่อนที่จะสายเกินไป พอใช้ยินคำว่าเลิก วังซอนซึ่งนั่งหลับน้ำลายไหลยืดก็ทักท้วงว่าเลิกไม่ได้ เพราะเสียดายค่าหัวแทฮา (แทกิลทำหน้าขยะแขยงเมื่อเห็นวังซอนน้ำลายยืด) 

เช บอกว่า โทษตายของแทฮาได้รับการละเว้น โดยถูกลดชั้นลงมาเป็นทาสแทน แทกิลฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ เลยพยายามค้นหาว่าขุนนางคนไหนที่มีส่วนพัวพันในเรื่องนี้ เพราะถ้าเป็นเกมการเมืองอยางที่เชบอกจริง ก็น่าจะมีคนได้ประโยชน์จากเหตุการณ์ดังที่ได้กล่าวผ่านมาแล้ว